loading

Stad in de Stad

's-Hertogenbosch 2012

Willemspoort
Het uitgangspunt voor het middengebied van de Willemspoort is een uitdagend gegeven. Qua bebouwingsstructuur presenteert het ensemble zich als een zelfstandige entiteit – een vestingstadje op zich of een ‘parel’, wanneer er beeldspraak wordt gehanteerd. Tegelijkertijd wordt de structuur van de openbare ruimte ingezet om een aantal functies met de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch en het buitengebied te verbinden. Daarbij is een eerder geformuleerd uitgangspunt om de scherpe overgang van stad naar land te accentueren door een expressieve skyline losgelaten.
Het definiëren van een stedelijke ruimte heeft te maken met de mate van omslotenheid, de verhoudingen van straatprofielen en het gebruik van het maaiveld. Een levendige plint voor de bebouwing, die een menging van wonen, werken en vrijetijdsbesteding accommodeert is cruciaal.In woonstraatjes betekent dat een andere overgang binnen-buiten dan langs de Randweg of aan de centrale as. Het voorliggende schetsontwerp van Spring bepleit een intensieve verkaveling, waarbij de bebouwing langs de Randweg de achterliggende woonbuurt afschermt. Het voorstel maakt onderscheid tussen verschillende soorten van openbare ruimte.

Door een scala van vitale woonmilieus wordt het publieke domein herkenbaar en ontstaat toegevoegde waarde. Daarnaast wordt in het plan veel aandacht gegeven aan de vormgeving van het hoogteverschil en de inrichting van het viaduct. We stellen ons een platform voor in plaats van een barrière. Een verblijfsgebied dat een rol speelt als schakel tussen het buitengebied en de stad maar ook de verbinding tussen Jeroen Bosch Ziekenhuis en het Paleiskwartier betekenis geeft. Een uitdagend intermediair, met bijzondere trappen ontsloten en zodanig ontworpen, dat er geen geluidsscherm meer nodig is.
In onze visie is de architectonische uitstraling ondergeschikt aan het totale beeld van de openbare ruimte. Dat wil zeggen dat de het woonblok langs de Randweg de robuuste uitstraling heeft, die bij de beleving vanuit een rijdende auto past. Het stevige ritme van grote -al dan niet opengevouwen- raampartijen zal meer van belang zijn voor de gebruiker dan voor de passant. De woonbuurt daarentegen kent een fijnmazige metselwerktextuur, die bij het beeld van het publieke domein past zonder de individuele parcellering uit het oog te verliezen. De overgang binnen-buiten aan de straatzijde is zodanig vormgegeven, dat de bewoners uitgedaagd worden deze zone te annexeren.
ism Spring-architecten